تبليغاتX
شکاف - همه آدمهای احساسی ، خود خواه هستند .
 
دیروز داشتم قدم می زدم تو دانشگاه که به جماعتی حیرت زده از دوستام بر خوردم . همه ، ناباورانه چشماشون درشت شده بود و ... خبر مرگ یکی از دوستامو بهم دادن ... به یکباره ! جلوی یکی از دانشکده ها داشتن فوتبال بازی می کردن که محمد در یه حرکت ( حالا تمارض یا خطا) یه قدم به عقب میره و پس گردنش می خوره به زمین و بی هوشی و آمبولانس و مردن . به همین سادگی !

هلو را دست هالو دادن یعنی چی ؟ یعنی همین دیگه . مرگو داره به کسی میده که عمرا قدرشو نمی دونه ، چه بسا که به زندگی هم علاقه منده ، بعد من که حرف اولم بعد از شنیدن خبر ، "خوش به حالش" بود ، باید زنده بمونم . خوش به حالش . دیگه درگیر این دنیای پست نیست .

خبر که به خونه شون برسه ، خونه پر از گریه می شه با شنیدن جمله ی " بچه تون سر هیچ و پوچ مرده". پُر پُر . واسه چی آخه ؟ مرگ هم یکی از نعمتای خداس . کی قدرشو می دونه ؟ اون که خوش به حالش شد ، شما اگه واقعا به فکرشید ، بخاطر اینکه اون الان وضعش بهتره ، در آرامش جان به جان آفرین داده و دستش از آلودگی های دنیا دوره ، نباید ناراحتی کنید . واسه خودتون ناراحتید که گریه می کنید . چون دلتون براش تنگ میشه و جاش تو زندگیتون خالی ...

به نظرت اونایی که ناراحت نمی شن و به حالش غبطه می خورن ، بی احساسن ؟

- قطعا نه . ولی بقیه ( آدمای احساسی توی فرهنگ عامه ) خیلی ناراحت میشن . این ناراحتی به خاطر دلتنگی یا هر حس بد دیگه ای که از نبود عزیز از دست رفته براشون ایجاد میشه به وجود میاد . این یعنی به فکر خودشونن و ... آدمای احساسی خودخواهن.

یه فاتحه بفرستید .

+ نوشته شده در  دوشنبه دوم اردیبهشت 1387ساعت   توسط سعید  |